In de loge van het Theaterhotel Almelo (Blog)

Door Ria Brands

Een paar maanden geleden was de Van Koetsveldlezing 2017. Samen met twee ervaringsdeskundigen, Geert (in rolstoel) en Letty, verzorgde ik een werkplaats over waardigheid. Enkele jaren geleden was de lezing ook in Almelo en ik had wist uit ervaring dat we niet overal met een rolstoel in het theater konden komen. Zo kon je met een rolstoel niet voor in de zaal komen. Dat was toen wel heel vervelend. De 300 deelnemers zaten allemaal in de zaal, waar plaats is voor 800 mensen, maar de rolstoeler moest op het balkon plaatsnemen. We zaten toen met enkele mensen best geïsoleerd van de rest. Ook werd de werkplaats in een ruimte gehouden waar we niet met een rolstoel konden komen en moest op het laatste moment nog van ruimte gewisseld worden. Lastig was dat.

Dus deze keer had ik van te voren aangegeven dat één van de ervaringsdeskundigen in een rolstoel zat en ik had gevraagd of ze inmiddels de toegankelijkheid van het theater beter hadden geregeld. Ze stelden mij gerust dat de werkplaatsruimte te bereiken was met een rolstoel en ook voor de zaal hadden ze prachtige plekken voor rolstoelers. We hadden er zin in. Geert, Letty en ik hadden ons goed voorbereid en waren lekker op tijd in onze werkplaatszaal om alles nog even goed door te nemen. Daarna genoten we van een heerlijke lunch in de foyer van het theater terwijl de deelnemers binnenstroomden.

Er waren meer rolstoelers dan de vorige keer. Bij andere organisaties wordt ook steeds meer met ervaringsdeskundigen gewerkt. Na de lunch begon eerst de centrale lezing in de grote zaal. De stroom mensen ging naar de ingang en de vier rolstoelers moesten via de speciale lift naar boven. Die ging niet erg snel en er kon maar één rolstoel per keer in. Om te kijken waar we moesten zijn ging ik alvast via de trap naar boven. Op de eerste etage was niemand te zien. Op de tweede etage zag ik ook niemand en ik liep naar de lift. Die ging open en er stond een rolstoeler in. De begeleider was ergens uitgestapt om de weg te vragen en had hem in de lift laten staan. Intussen stonden er nog drie rolstoelers in de wachtrij beneden. Eindelijk sprak ik beneden iemand die zei dat we op de eerste etage moesten zijn. Bij de lift zag ik dat Jetty en Geert daar inmiddels niet meer stonden en al weg waren. Dus ik ging ik naar de eerste etage op zoek naar hen. Redelijk geagiteerd kwam ik het eerste hokje binnen waar de rolstoelers mochten zitten. Ik had het zweet op de rug van mijn avontuur om op de goede plek te komen. Er stonden twee rolstoelers, maar geen Geert. Dus op naar het volgende hokje. Ja, daar waren ze. De voorzitter had op het podium de bijeenkomst al geopend, terwijl wij nog aan het installeren waren met rolstoelen en begeleiding. Voor ons waren de eerste 20 rijen leeg. Alle bezoekers zaten voorin. Ik vond het een groot gat tot de rest van het gezelschap.

“Stoppen ze ons in een hokje”, mopperde ik tegen Geert en Letty. “Ver van al de andere deelnemers”. Letty kijkt me verbaasd aan. “We zitten in de loge van het theater. Kijk eens wat een mooie plek we hebben”, zei ze. “We zijn hier netjes naar toe begeleid”, voegde ze er aan toe. En Geert beaamde dat. Even zo’n momentje dat ik bewondering heb hoe Geert en Letty in het leven staan. Dankbaar voor de dingen die op hun pad komen en de hulp die er voor hun is. En een hokje tot een loge kunnen omtoveren!

 

 

 

Contact