Gesprekken aan de koffietafel bij de Jumbo (Blog)

Door Ria Brands

Vorige week deed ik mijn eerste boodschappen van het nieuwe jaar. Bij de Jumbo was het rustig en ik streek even neer aan de koffietafel voor een kleine pauze. Aan de tafel kom ik regelmatig mensen tegen met wie ik een praatje maak. Zo trof ik een keer een man die vliegtuigspotter is en me alles kon vertellen over de vliegtuigen die over de Veluwe vliegen. “Nou ja”, zei hij, “over die vliegtuigen is niet veel te vertellen. Allemaal dezelfde reguliere lijnvluchten.” Nee, dan Schiphol, daar viel heel wat meer te spotten. Met een beetje mazzel mocht hij één keer per week van zijn vrouw naar Schiphol. Hij kon niet wachten op het moment dat Lelystad vol in bedrijf zou gaan. Ai, en laat ik nu net tegen die uitbreiding daar zijn.

Soms heb ik bij de koffietafel kleine gesprekjes en soms gaat het ook wat dieper. Ik sprak er eens iemand die vertelde dat zijn vrouw was overleden en dat hij elke dag even naar de supermarkt ging om er even uit te zijn en mensen om zich heen te hebben. Vorige week zat er een oudere man koffie te drinken. In gebrekkig Nederlands wilde hij een praatje met me aanknopen. Ik moest vooral weten dat hij uit Rusland kwam en niet uit Turkije. Die dag woont hij precies 18 jaar in Nederland. Zijn dochter en zoon hebben in Utrecht gestudeerd en hij verhuist over 7 maanden, als hij pensioen krijgt, zo gauw mogelijk naar Utrecht. Want daar heeft hij veel meer te doen met zijn pensioen dan in Epe. “In Nederland hebben we het goed”, zei hij. “Het is hier stabiel. Alleen zouden mensen veel meer blij moeten kijken en meer tijd moeten nemen om zo even een praatje te maken bij de koffietafel.” Hij doet me de glimlach voor die hij voor ogen heeft.

Ondertussen rijdt een mevrouw met een scootmobiel achter me langs. Ze stoot tegen mijn stoel omdat de doorgang net te smal is. Aan de andere kant loopt een echtpaar snel richting kassa. Mijn gedachten zijn bij de vrouw in de scootmobiel. Hoe vaak zou ze moeten vragen of ze er even langs mag? Op vele plekken staan er obstakels waardoor het me niet makkelijk lijkt om in een winkel met zo’n mobiel te navigeren. Ik had niet door dat ik in de weg zat en vond het jammer dat ze tegen me aan reed in plaats van even te vragen of ik wat meer naar voren kon gaan zitten.

Ondertussen gaat de Russische man verder met zijn verhaal. Ik vraag hem hoe het komt dat hij na 18 jaar nog zo moeilijk Nederlands spreekt. Hij vertelt: “Ik kom niet zo gauw met Nederlanders in gesprek. Thuis praat je toch je eigen taal en ik kom naast het werk niet zo snel buiten huis.” Dan kom ik er achter dat hij heel goed Engels spreekt. Hij vertelt over een Engels familielid en gebruikt veel goede Engelse woorden. Ik wil net op Engels overgaan om het gesprek iets soepeler te laten verlopen toen hij er aan toevoegde: “Daarom vind ik het zo fijn om hier aan de koffietafel Nederlands te spreken. Dan leer ik het steeds een beetje beter”. Dus heb ik nog even wat verder gepraat in het Nederlands en toen mijn koffie op was zei ik hem gedag. Met een glimlach op mijn gezicht ging ik richting kassa.

 

Contact